وضعیت مبهم و پنهان کاری های عجیب پیرامون وضعیت علیرضا جهانبخش تصویری تاریک و مبهم از اردوی تیم ملی ترسیم می کند. ضعیف ترین بازیکن هجومی دعوت شده به لیست 26 نفره از نظر حضور روی دروازه در دو فصل اخیر بیش از یک ماه است که مصدوم است اما در این سکوت مصلحتی رسانه ها (که البته به مصلحت همه نیست!) کاپیتان تیم ملی به طرز عجیبی همچنان «دست نیافتنی» است.
بسیار عجیب است که در روزهایی که تیم ملی باید آماده ترین سربازان خود را برای نبردهای بزرگ جام جهانی 2026 بشناسد، کادر فنی و رسانه های حامی همچنان به سرپوش گذاشتن بر وضعیت یک بازیکن مصدوم و ناآماده ادامه می دهند.
آقای سرمربی! وقتی آمار فنی یک بازیکن در دو فصل اخیر صفر است و حتی آخرین بازی های تیم باشگاهی اش را در راه سقوط از دست داده است، با کدام متر و معیار فنی او را حتی در لیست نهایی قرار داده اید؟ نگاهی به کارنامه علیرضا جهانبخش در این فصل گویای همه چیز است: تنها 1034 دقیقه بازی در 23 مسابقه، با آمار فاجعه بار 1 گل (از روی نقطه پنالتی) و تنها 2 پاس گل! بازیکنی که از این 23 بازی 12 بار به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد، 9 بار قبل از سوت پایان بازی تعویض شد و تنها در 2 بازی کل فصل توانست 90 دقیقه در زمین دوام بیاورد، با کدام منطق فوتبالی مسافر مهم ترین تورنمنت جهان می شود؟ اگر معیار شما آمادگی جسمانی فعلی است، او حتی نتوانست در بازی دوستانه مقابل گامبیا بازی کند. و اگر اصرار شما بر نام و گذشته اوست که جام جهانی محل آماده ترین هاست نه ویترین احیای پزشکی بینایی کاران!
علیرضا جهانبخش – تیم ملی فوتبال ایران
این تناقض آشکار، فرضیه ای تلخ را در ذهن ایجاد می کند; در شرایطی که ستاره های آماده لیگ و بازیکنان تاثیرگذار با آمار و ارقام بسیار بهتر به بهانه های مختلف ترسیم می شوند، آیا برخی از اهالی فوتبال به دلیل نفوذ و فراتر از مسائل فنی به «سهمیه تضمینی و نامحدود» در تیم ملی دسترسی دارند؟
چطور ممکن است علیرضا جهانبخش با بیش از یک ماه مصدومیت و دوران حرفه ای که در یک فصل فوتبال فقط دو 90 دقیقه کامل در آن دیده می شود، باید نرم دویدن و ریکاوری را در اردوی تیم ملی آغاز کند و هیچکس نتواند او را ترک کند؟ این مصونیت آهنین برخی چهره ها فقط فاصله «تیم ملی واقعی» و «تیم دوستی» را بیشتر می کند.
حد یک ماه مصدومیت و دوری از فوتبال، برای بازیکنی که در طول فصل کاملا نیمکت نشین شده، فراتر از یک چالش فیزیکی، برای تیمی که می خواهد در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان شرکت کند، یک بحران فنی است. در تورنمنتی که ثانیه ها اهمیت دارند، ادامه حضور یک قطعه ناآماده در لیست بیشتر شبیه یک «سهمیه سفارش» در یک پنجره تزئینی است.
آقایان پرسنل! به جای تلاش برای حفظ صندلی ها و پست های برخی از بازنشستگان که تیم ملی را از نظر میانگین سنی مسن ترین تیم جام کرده اند، بد نیست فکر کنید در دنیای واقعی بدون شایسته سالاری و بدون نگاه به آمادگی صددرصدی بازیکنان، لیست شما حتی ارزش فنی یک ارزن را هم نخواهد داشت.
فوتبال ایران در حالی خود را برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ آماده میکند که بازیکنان آمادهتر و شایستهترش پشت خط تصمیمهای سلیقهای ماندند و کاپیتان مصدومش با رکورد ۱۰۰۰ دقیقه در آخرین تمرینها در «جزیره امن» خود دویدن نرم انجام میدهد. به نظر می رسد در این تیم ملی هرگز مصونیت برخی بازیکنان باطل نمی شود!