روانشناسی انتقادی روایت متفاوتی از درک ذهن انسان است. جریانی که با گذر از نگاه شخص محور، نقش ساختارهای اجتماعی، قدرت و ایدئولوژی را در شکل گیری تجربه انسانی برجسته می کند و به جای درمان صرف، تغییر اجتماعی را به عنوان راهی برای کاهش آلام روانی مطرح می کند.