در متن نوشته علیرضا قربانی آمده است:
“پدر باش و هر نفس نگران بچه هایت نباش؟ هاشا!
و حالا که جنگ آمده و در خانه ما را زده است، هر بار که به دو فرزندم نگاه می کنم که نه از ماهیت جنگ آگاهی کامل دارند و نه آنقدر از تاریکی آن دور شده اند که بتوانند به دنیای کودکی خود بازگردند، دلم از دست دادن آن بچه های پرپر شده میناب و همه بچه های این سرزمین که خیلی زود و نابهنگام ما را تنها گذاشتند، له می شود.
چه بگویم از میناب و غم بی کران شاگردانش که بی گناه و بی گناه بودند و خون پاکشان درخت تنومند آزادی ایران یکپارچه را برای همیشه سیراب خواهد کرد.»