مرحوم پروفسور عبدالمجید ارفعی محقق و متخصص برجسته زبان های باستانی اکدی و ایلامی، عیلام شناس معروف و از آخرین بازماندگان خط میخی ایلامی در جهان و از مهم ترین خوانندگان کتیبه های معاصر ایران در تهران در ۱۵ اسفند درگذشت.
وی پیش از این در گفتگویی تصویری به ریشه یابی واژه ایران پرداخته بود که در ادامه می خوانیم:
در اوستا واژه ایران ویج را داریم… به سرزمینی اطلاق می شد که پیش از آن ایرانیان در آن سکونت داشتند. خود واژه ایران از کلمه اریه آمده است و این آریا که برای اولین بار در نوشته های بیستون با آن مواجه می شویم به معنای آزاد و نجیب و نجیب و… خود داریوش می گوید من آریا هستم.
می دانیم که در تاریخ سه قوم هستند که خود را با این عنوان خوانده اند: ایران، هند و ایرلند، هر سه قوم خود را آریا می نامند. در قدیم رسم بر این بود که هر سرزمین از قبیله ای که در آن زندگی می کردند به نام آن قبیله شناخته می شد; وقتی می گوییم «پارس» یعنی سرزمینی که پارسیان در آن زندگی می کنند.
«مد» یعنی سرزمینی که مادها در آن زندگی می کنند. بنابراین به کشوری ارجاع نمی شد، به مناطق مختلف ارجاع می شد. وقتی داریوش از 20-30 سرزمین در اختیار خود یاد می کند که همه جزء هستند، مثلاً منظورش از «مکار»، «مکران» در پارس (پارس)… یا مناطقی است که اکنون خارج از ایران هستند، مانند بابل، مصر و… که هر کدام به نام مردم ساکن در آن شهرت داشتند.