این اثر یک نقاشی دیواری و سقفی عظیم ناتمام است که قرن ها در قلب قلعه «اسفورزا» بوده است. پنهان بود. بیشتر اوقات این اثر به دلیل مرمت پشت داربست پنهان می شد.

چرا لئوناردو برای هنر جهانی مهم است؟

لئوناردو داوینچی یکی از نادرترین چهره های تاریخ هنر است. هنرمندی که مرز هنر، علم و تفکر فلسفی را درنوردید. او نقاشی را صرفا ابزار زیبایی نمی دانست، بلکه راهی برای شناخت جهان، بدن انسان، طبیعت و قوانین پنهان هستی می دانست. آثار او، از «مونالیزا» تا «شام آخر» نقطه تلاقی دقت علمی، تخیل هنری و دیدگاه انسانی است. جایی که نور، آناتومی، پرسپکتیو و روانشناسی چهره به یک وحدت منحصر به فرد می رسد. اهمیت داوینچی در تاریخ هنر تنها در شاهکارهای او نیست، بلکه در این است که او هنر را به علمی زنده و جستجوگر تبدیل کرده است. هنری که پرسش می کند، کاوش می کند و فراتر از زمان خود می اندیشد.

بازدید محدود از “Sala Delle Asse” در میانه بازسازی

از 7 فوریه تا 14 مارس (بیش از پنج هفته)، بازدیدکنندگان مجاز هستند از داربست 20 فوتی داخل Sala Delle Asse واقع در قلعه Sforza بالا بروند و مرمتگرانی را که روی نقاشی دیواری لئوناردو کار می کنند را از نزدیک تماشا کنند.

پس از این مدت، فضا دوباره به مدت 18 ماه بسته خواهد شد. موضوعی که این دسترسی محدود را به فرصتی نادر برای مشاهده اثر در میانه مراحل مرمت تبدیل می کند.

نقاشی دیواری لئوناردو داوینچی در سالا دله آسه در قلعه اسفورتسکو، میلان، ایتالیا در سال 2019/عکس: روبرتو سرا – ایگوانا پرس/ گتی ایماژ.

اصالت اثر و زمینه تاریخی خلق آن

این نقاشی که در حدود سال 1498 شروع شده و مدت ها زیر لایه های گچ پنهان بوده، اثری دیده نشده از لئوناردو داوینچی است که اخیراً به عنوان اثری بدیع از استاد رنسانس مورد ارزیابی مجدد قرار گرفته است.

طبق نامه های تاریخی لودوویکو اسفورزا، دوک میلان، این تالار توسط لئوناردو و کارگاهش در سال 1498 نقاشی شده است. دیوارها و سقف گنبدی تالار با شکوه چشمگیری تزئین شده است: الگوی پیچک در هم تنیده در زیر آلاچیق، سایبان ساخته شده از 16 درخت، و تک رنگی از ریشه ها و صخره ها. اما در سال 1499 بود که میلان توسط فرانسه تسخیر شد، اسفورزا و لئوناردو مجبور به فرار شدند.

چند قرن فراموشی

در ادامه این روند تاریخی، در قرن‌های بعد، قلعه مذکور مورد استفاده نظامی قرار گرفت و به همین دلیل، دیوارهای «سالا دله آسه» نقاشی شد و نقاشی داوینچی زیر گچ و رنگ مدفون و پنهان شد و به مرور زمان خاطرات و روایت‌های مربوط به آن کم‌رنگ‌تر و کم‌رنگ‌تر شد.

در پایان قرن نوزدهم بود که آثار رنگ اصلی کشف شد. تلاش‌های مرمتی در قرن بیستم سرانجام نقاشی دیواری را به طور کامل آشکار کرد. اما با این حال، یک نوع از رنگ های آن به نام “تمپرا” به شکلی بسیار ظریف و شکننده باقی مانده است.

روش های مرمت فعلی

مرمت‌کنندگان در حال حاضر از کاغذ برنج ژاپنی همراه با آب دیونیزه برای تمیز کردن سطح نقاشی استفاده می‌کنند تا نمک‌هایی که به دیوار نفوذ کرده‌اند را به آرامی پاک کنند. روشی دقیق که برای محافظت از لایه های حساس رنگ استفاده می شود.

جزئیاتی از نقاشی دیواری لئوناردو داوینچی در سالا دل آسه در قلعه اسفورتسکو/عکس: روبرتو سرا – ایگوانا پرس/ گتی ایماژ

روایتی چند رسانه ای از لئوناردو در دادگاه Sforza

در همان زمان، در “اتاق های پانوراما” قلعه، یک نصب چند رسانه ای جدید، تاریخچه “سالا دل آسه” و نقش لئوناردو در دربار اسفورزا را روایت می کند. لئوناردو مورد علاقه دوک بود و در همان دوره شام آخر را در کلیسای سانتا ماریا دل گرازیه در میلان خلق کرد.

درباره قلعه قدیمی “Sforza”

قلعه اسفورزا (Castello Sforzesco) یکی از مهمترین نمادهای تاریخی و فرهنگی میلان است. ساختمانی که همزمان کارکرد نظامی، سیاسی و هنری در دل رنسانس ایتالیا دارد. این قلعه در قرن پانزدهم توسط خانواده Sforza بازسازی شد و به مرکزی برای قدرت و پشتیبانی از هنر تبدیل شد. حضور هنرمندانی مانند لئوناردو داوینچی در پروژه های تزئینی و معماری آن، قلعه اسفورزا را از یک قلعه صرف به فضایی فرهنگی و فکری ارتقا داد. امروزه این ساختمان نه تنها یادگاری از تاریخ پرتنش میلان است، بلکه مانند یک موزه زنده پیوند بین قدرت، هنر و حافظه تاریخی را به نمایش می گذارد.

بازگشایی بخش “لئوناردسکی” در پیناکوتکا

از 21 ژانویه، اتاق بیست و یکم پیناکوتک قلعه با طراحی کاملاً جدید به روی عموم بازگشایی خواهد شد. بخش اختصاص داده شده به “لئوناردو” (هنرمندان آموزش دیده در کارگاه لئوناردو یا تحت تاثیر شدید او) و شامل بازسازی ها و اضافات جدید است.

آخرین مطالب

همکاران

«لئوناردسکی‌ها» پرچم داوینچی را بالا نگه می‌دارند!/ پیش به سوی اتاق بیست و یکم