همانطور که مشخص است دیالوگ های یک طرفه به جشنواره فیلم فجر و حواشی آن ختم نمی شود. اونایی که حاضرن پشت میکروفن برن بیشتر خودپسند میشن و اونایی که نمیاد ترسو میگن یا هرچیزی. نه همه! عده معدودی که به نظر می رسد فکر می کنند دلیل تصمیمشان در نفرین کردن دیگران است.
عده ای که خوددارتر و آزاد اندیش هستند، به جای فحش دادن، شب ها شمع روشن می کنند. نمونه اش تهیه کننده فیلم خوب «دختر پری خانم» (علیرضا معتمدی) است که بیشتر منتقد بود تا طلبکار پشت تریبون و به دنبال رفع موانعی بود که سال ها سینمای ایران را تحت کنترل و عقیم نگه داشته است.
از وجود پروانه ساخت و محدودیت در راه فیلمسازان ناراحت بود و… نسبت به شرایط روز جامعه بی تفاوت نبود (بیشتر کسانی که پشت تریبون رفتند برای جان باختگان آن روزهای دلخراش گریستند و به خانواده هایشان و ملت تسلیت گفتند). فیلم معتمدی هم به سلیقه من جزو فیلم های خوب جشنواره است.
عشقی که زمینی است، هم میل دارد و هم ناخواسته، و عشق مادری را می ستاید و «دختر پری خانم» تنها فیلمی نیست که تماشاگر با ذوق من ناامید شود و بگوید وقت تلف کردن است (جمله ای که با تماشای بیشتر فیلم های جشنواره به ذهنم می رسد)، سلیقه ای که دنبال فیلمی می رود که ساختار فیلم به درستی انتخاب می شود و مخاطب به آن نمی خورد.
باید جذاب باشد و این جذابیت نباید از طریق استفاده از ابتذال و… باشد، نمونه چنین فیلمی در جشنواره فیلم «حاشیه» ساخته محمد علیزاده فرد است که فیلمسازی اش نقد اجتماعی را با اعتقادات شخصی او ترکیب می کند. باورهایی که از دل دینی او برخاسته و پایه یک جامعه آرمانی است که دین پوشان به دور از رذایل و پلیدی، پرهیز از خشونت و …. شاید این تصور او کمی آرمان گرایانه و دور از واقعیت کنونی جامعه و تصور مردم باشد، اما از آنجایی که بخشی از هنر از آنچه باید باشد، رویاها و آنچه باید باشد صحبت می کند، می توان این دیدگاه علیزاده را پذیرفت. نه به خاطر فکر، بلکه به دلیل اجرای صحیح فیلمنامه که یکی از نقاط قوت فیلم است.
فیلم «حاشیه» قسمت خوب چهل و چهارمین رویداد است و کم توجهی تماشاگران به فیلم کوتاه و بیگانگی این سینمای مستقل و پویا در کنار آنچه باعث جدایی دل ها و نفرین به هم می شود، از بدترین قسمت های این دوره است. بهتر است دفعه بعد ایده بهتری برای یک فیلم کوتاه داشته باشید.