او نوشت:
من ماندم و با جانم از مردم و کشورم محافظت خواهم کرد و کردم
من از جسم و روح خود در برابر هر دشمنی محافظت می کنم.
خطاب به خانواده های داغدار و مردم شریف ایران
در روزهایی که بسیاری از خانوادهها غمگین هستند، وظیفه انسانی خود میدانم، هر چند دیر، هر چند دور، و بالاتر از همه، صمیمانه تسلیت و همدردی خود را به خانوادههایی که عزیزان خود را از دست دادهاند و مردمی که این روزها در کنار هم در رنج و عذاب هستند، ابراز کنم.
این یک غم شخصی یا گذرا نیست، دردی است که جامعه را فرا می گیرد و هیچکس که خود را جزو این افراد بداند نمی تواند نسبت به آن بی تفاوت باشد. من نیز خود را جدا از این افراد نمی دانم و مانند بسیاری از خانواده ها خود را شریک و عزادار این عزا می دانم که گویی برادران و خواهرانم را از دست داده ام.
خطاب به مردمی که صدایشان شنیده نشده، رنج شما دیده می شود، درد شما واقعی است و خواسته شنیده شدن حق مسلم هر انسانی است. جامعه امروزی بیش از هر زمان دیگری نیازمند همدلی، درک متقابل، دوری از فرصت طلبان و گفتگو نکردن با یکدیگر و پرهیز از قضاوت های عجولانه است.
اگر سکوت است، از روی احترام است; احترام به درد مردم، احترام به خانواده های داغدار و احترام به حقیقت که این روزها بیان آن بهای سنگینی دارد.
با امید به روزهای آرامتر و با دلی با مردم، ای کاش چنین روزهایی نمی رسید
بهتر است سکوتم را بشکنم
در روزهای اخیر این تصور شکل گرفت که سناریوی نابودی من به دست عده ای اتفاق افتاده و برچسب هایی را به من می زنند که شایسته آنهاست.
که لازم می دانم با احترام و شفافیت برایشان توضیح دهم.
صدها بار گفته ام و باز هم تکرار می کنم
مسئولان برای من عددی نبودند و به هیچ نهاد دولتی وابسته نبودم و نیستم و همیشه بدون دغدغه شخصی سعی در حفظ جایگاه و جایگاه خود داشته ام.
برای محافظت با مردم و از مردم.
و همیشه به خودم میگفتم سرباز، نه ادعای جنگاوری میکردم و نه ادعای قهرمانی میکردم، بلکه در دنیا ادعای ایرانی بودن داشتم و ایرانی زندگی کردم.
و تمام وجودم را از مردمم شناختم و می دانم که در تمام این سال ها در حد توانم خوشحال بودم
و هادی چوپان مال امسال و پارسال و چند سال پیش نیست، متعلق به سالهای رنج و درد و تنهایی و تعصب است.
مال روزگاری است که بی هویت و فرصت طلبی که از روی حرص و حسادت و بی لیاقتی موقعیت و وجدان خود را برای نابودی من به حراج گذاشته اند، زمان و مکان نبودند.
اگر سکوت بود
نه به خاطر بی تفاوتی بود و نه از ترس و همراهی
بلکه از درک شرایطی بود که همه آسیب دیدند و شکستند
که هر کلمه ای را می توان اشتباه فهمید
و هر جمله منجر به آسیب بیشتر می شود.
و من خارجی نیستم که عزیزانم را در حالی که به شکم دراز کشیده ام به نفع و مجازی بکشم
من در میان مردم و در کنار مردم و در سرزمین خودم و چه در شهرت و چه در شرف و چه در درد و غم، همسایه قوم خود بودم و به خدا شهادت می دهم که هر کدام از این بی وجدان ها که برای نابودی من لشکرکشی به راه انداختند، جایگاه و آبروی من داشتند، مردمی که نه خاک و نه ناموس و نه خانواده ای به جا گذاشتند و در بهترین کشورها زندگی کردند.
حتی شیراز را به تهران ترجیح ندادم.
پای سرزمین من
پای مردم من
پای شهر من
زیر پرچم من
من ماندم و با جانم از مردم و کشورم محافظت خواهم کرد و کردم
همچنین لازم است تاکید کنم
تصاویری که به تازگی از رسانه های رسمی منتشر شده است
مربوط به زمان حال نیست
و ماه ها پیش ضبط شده است.
بدیهی است اگر تصمیم برای انتشار این برنامه با من بود
در چنین شرایط اجتماعی و معنوی
اولویت من پخش چنین مطالبی نیست
اما احترام به جامعه
همراهی خانواده های داغدار بود.
و من درگیر نبودم و از پخش در یک روز نامناسب و دردناک خبر نداشتم
و من از شما عذرخواهی می کنم
