در دنیای خشن و بی رحمانه سریال «وحشی»، برخی شخصیت ها با خشونت، برخی با قدرت و برخی با صدای بلند خود را تحمیل می کنند. اما «سلیم» از آن آدم ها نیست.
او ساکت، محتاط است و همیشه یک قدم از مرکز بحران عقب تر است. درست در جایی که بقا معنا دارد. محمد صابری با بازی دقیق و کنترل شده خود یکی از واقعی ترین چهره های این دنیای ناامن را خلق کرده است.
محمد صابری از آن استعدادهایی است که سینما را تصادفی نیافت، اما زندگی پس از یک تصمیم بزرگ به سراغش آمد. پس از ترک اعتیاد سیزده ساله، مسیر جدیدی را برای خود رقم زد. مسیری که از کار در شرکت آسانسور شروع شد و با معرفی مهدی گنجی به محمد کارت به سینما رسید. ایفای نقش های کوتاه اما تأثیرگذار در «خونرو» و «شنای پروانه» نشان داد که حضور او تصادفی نبوده، بلکه نقطه عطف واقعی بازی در نقش «خلیل» در سریال «یاغی» بوده است. نقشی که توجه او را جلب کرد.
سلیم در «وحشی» نه قهرمان است و نه ضد قهرمان. او نماینده نسلی از مردم است که یاد گرفته اند برای زنده ماندن نامرئی باشند. شخصیتی که بیشتر تماشاگر است تا آغازگر موقعیت ها، اما این مشاهده آگاهانه و حساب شده است. سلیم با حداقل دیالوگ و حداکثر هوشیاری حرکت می کند و به همین دلیل رفته رفته حضورش سنگین و تاثیرگذار می شود.
سلیم به طور دراماتیک نقش یک کاتالیزور خاموش را بازی می کند. او بدون اینکه داستان را پیش ببرد، لایه های پنهان روابط، دوستی ها و روابط قدرت را آشکار می کند. محمد صابری با تکیه بر بدن، نگاه و مکث خود این نقش را بازی می کند. سلیم بیشتر با چشم صحبت می کند تا با کلمات. انتخابی که او را از انواع آشنای سریال های جنایی دور می کند و او را به فردی زمینی و باورپذیر تبدیل می کند.
هومن سیدی، کارگردانی که به جزئیات خاموش اعتماد دارد، عمداً از برجسته کردن گذشته سلیم اجتناب می کند. هیچ توضیح اضافی و هیچ تلاشی برای قهرمان سازی وجود ندارد. سلیم را باید دید و حس کرد نه اینکه توضیح داد. او همیشه یادآور این واقعیت است که در دنیای “وحشی” همه گرگ نیستند. برخی فقط می دانند که چگونه در میان گرگ ها زنده بمانند.