به گزارش فوریت، جشنواره تئاتر فجر را می توان تنها فرصتی برای ارتباط مردم با تئاتر دانست. بخشهای مختلف از جمله صحنه و خیابان این امکان را برای گروههای نمایشی سراسر کشور فراهم میکند تا با یکدیگر رقابت کنند و در این بین مردم و فرهیختگان را به عنوان داور بپذیرند. اما آیا این امیدهای بلند در عمل محقق خواهد شد؟ و 44 سال برگزاری نتوانست روند منظمی را برای این جشنواره بزرگ فراهم کند؟
از ناآگاهی رسانه تا بی نظمی در هدایت مخاطب
اگرچه آغاز جشنواره تئاتر فجر همزمان با اتفاقات اخیر کشور بود، اما مانند سال های گذشته اطلاع رسانی چندانی نداشت. عدم پاسخگویی روابط عمومی جشنواره به تماس های تلفنی، بی اطلاعی اصحاب رسانه از روند حضور در جشنواره و مشاهده حداقل سهم برای اطلاع رسانی در شهرستان ها مشکلی بود که به نظر می رسد باید در اولویت های بررسی روند اجرایی در سال های آینده قرار گیرد.
این روند منجر به برگزاری جشنواره با حضور حداقلی اصحاب رسانه شد. تا جایی که یکی دو خبرنگار در برخی اجراها حضور داشتند. از سوی دیگر بازیگران نمایش به غیر از دوربین فیلمبرداری هیچ ایده ای برای معرفی خود و کارشان نداشتند. موضوعی که به راهنمایی و راهنمایی ضعیف ستاد برگزاری برمی گردد. عملاً دسترسی به کارگردان ها با روندی سرکشی همراه بود و خود این وضعیت به اطلاع رسانی در جشنواره لطمه می زند.
چه تخفیفی برای حضور مردم دادید؟
اما شاید مهم ترین مشکلی که باید بررسی شود بحث بلیت فروشی است. تماشاگران حاضر در تئاتر با اشاره به یکدیگر بدون ارائه بلیط و با ارائه نام افراد در صندلی های مورد علاقه خود می نشینند. در حالی که ممکن است بلیتی برای همان صندلی فروخته شده باشد.
در یکی از اجراهای روز پنج شنبه، بالاخره برگزارکنندگان سالن را بستند تا افراد دیگری نتوانند بیایند و حدود 5 نفر روی زمین نشستند. با اعتراض افرادی که بلیت داشتند، عده ای از تماشاگران گفتند که همه اجراها یکسان است و فقط باید یک جا پیدا کرد و نشست.
کاغذهایی که تحت عنوان بلیط نمایش در دست مردم قرار می گیرد چنان بی نظمی ایجاد کرده است که حتی در سالن اصلی تئاتر شهر نیز برگزارکنندگان اعلام می کنند که می توانید هر کجا که بخواهید بنشینید.
در عین حال بررسی قیمت بلیت 350 هزار تومانی این سوال را ایجاد می کند که جشنواره چه تخفیفی به عموم مردم می دهد و چرا سالن های بیشتری برای استفاده بیشتر در نظر گرفته نشده است و فقط سالن دولتی در اختیار جشنواره است؟
آیا همین گلایه ای که کارگردانان و گروه های نمایشی از فشار اقتصادی سالن های خصوصی مطرح می کنند باعث عدم حضور آنها در جشنواره به دلیل محدودیت های مالی جشنواره شده است؟
این جشنواره با شرایط برگزاری چقدر برای گروه های نمایشی تاثیرگذار خواهد بود؟ چهره ها و برگزارکنندگان چقدر بر اهمیت تئاتر تاکید داشتند؟ عدم حضور کودکان و نوجوانان در جشنواره و حضور محدود اجراهای شهرستانی می تواند نگاهی کامل به هنرهای نمایشی کشور باشد؟ جشنواره تئاتر فجر امسال را با این سوالات به سال آینده می فرستیم.