به گزارش فوریت، نمایش «کشتن موتزارت» یا «بلعیدن پای اختاپوس» پس از اجراهای موفق در چهل و چهارمین جشنواره تئاتر فجر حضور یافت. این اثر سرگیجه آور و تکان دهنده به نویسندگی و کارگردانی آرش سنجابی و تهیه کنندگی مسیح بهنیا از جمله اجراهای ویژه ای است که قضاوت خاصی می طلبد.
کارگردان در این اثر چهار شخصیت را روی صحنه معرفی میکند که هر کدام ممکن است شخصیتها و چهرههای متعددی را به خود بگیرند. اما بازیگران علاوه بر دیالوگ های سنگین، با حرکات بدن مخاطب را نیز میخکوب می کنند. شخصیت استالکر با ایفای یک ایده خوب به شخصیت های دیگر هشدار می دهد، تمام اتفاقات تلخی را که در انتظارشان است فاش می کند و در نهایت شخصیت ها به دنبال راهی برای فرار از یک سرنوشت شوم هستند. دیگر بازیگران آراد احمد خانی، سوگند صدیقی و میشم غنی زاده در نقش افراد مختلف ظاهر می شوند. در سیال تاریخ و زمان از گذشته تا امروز قدم می گذارند. از تراژدی زندگی خود می گویند و با کلمات کثیف از زخم های فرو رفته بشریت می گویند. اما این شخصیت ها در هر یک از ما تجسم یافته و در ما زندگی می کنند. گناهانی که هنگام بیرون آمدن زبان می سوزد. تغییر هویت و گذر از نامی به نام دیگر و در نهایت توجیه تخریب خود و دیگران.
دلیل صحبت سنجاب موسیقی است. چیزی که از آن به عنوان خیال، رویا و بیان عمیق ترین احساسات کمک می گیریم. او در این اثر از آثار برجسته موسیقایی مانند رکوئیم موتزارت، روی ماسانا از والسا، سونات مهتاب اثر بتهوون، بهار از ویودالدی و… استفاده کرده است اما از همان ابتدا کشتن موسیقی درونی برای زندگی دوباره مطرح می شود.
این اثر دراماتیک به دنبال بازگرداندن تعریفی از خود و دنیای پیرامون برای بشریت است و توانسته از موسیقی، دکور صحنه، لباس و طراحی حرکتی به مطلوب ترین شکل استفاده کند و فضای رئالیسم جادویی مد نظر کارگردان را ایجاد کند. مخاطب تا آخر نمی داند شخصیت ها متعلق به کدام دوره تاریخی هستند و غیر از این است که بشریت اسیر زمان و تاریخ است، اما ماهیت اصلی آن در حال گذر است.
آرش سنجابی کارگردان تئاتر و موسس گروه تئاتر «دیگر» در گفتگو با خبر اوراری اظهار داشت: من شخصاً یک اثر تئاتری را دارای دنیایی می دانم که بتوان آن را با مخاطب تقسیم کرد.
وی در خصوص وضعیت برگزاری جشنواره تئاتر فجر با بیان اینکه پیش از این با نمایش «همه شیاطین زنان شیخ محمود» در جشنواره تئاتر فجر حضور داشته است، افزود: طبیعتاً هر بستری که این امکان را فراهم کند و امکان بهره مندی اجرا و مخاطب از یکدیگر را فراهم کند، برای هر کارگردانی فرصت مساعدی است.
سنجابی همچنین در خصوص حمایت از گروه های نمایشی گفت: هنرمند باید به خود متکی باشد نه اینکه حمایت ویژه بخواهد. 20 سال است که در تئاتر و سینما کار می کنم و همیشه به صورت مستقل بازی کرده ام.
وی با بیان اینکه «کشتن موتزارت» یا «بلعیدن پای اختاپوس» اثری رئالیسم جادویی است و بیش از سوررئال مستلزم حضور مخاطب در صحنه است، ادامه داد: در این گونه نمایش ها مخاطب با فضایی مواجه می شود که می تواند در حین اجرا قطعات یک پازل را کنار هم بگذارد و از فضای جادویی اثر هم از نظر داستانی و هم از نظر داستانی استفاده کند.
این کارگردان با اشاره به اینکه در سال های اخیر 35 نمایش را روی صحنه برده است، ادامه داد: در تمام کارهایم از بدن و حرکت بازیگر استفاده زیادی می کنم و به همین دلیل آثارم در زمره تئاتر فیزیکال قرار می گیرند.
سنجابی معتقد است تئاتر حرکتی است که اگرچه ممکن است جهت گیری های متفاوتی به آن داده شود، اما تئاتر ایران به دلیل سیال بودنش توانسته در دهه های مختلف به فعالیت خود ادامه دهد. نه ورود سلبریتی، نه ذائقه مخدوش تماشاگر و نه ممیزی نمی تواند جریان تئاتر را در شاخه های مختلف از بین ببرد.
وی افزود: حتی در استقبال از یک نمایش نیز عوامل مختلفی دخیل است که تنها یکی از آنها می تواند حضور سلبریتی ها باشد. به هر حال تئاتر به هیچ کدام از آنها تن نمی دهد و به راه خود ادامه می دهد.