مهدی زارع پژوهشگر زلزله شناس پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله در گفتگو با خبرنگاران، در خصوص خشکسالی های سال های اخیر و تاثیرات هارپ و ابرادزادی گفت: تاثیر “هارپ” بر کمبود باران. و خشکسالی در ایران هر از چند گاهی در بسیاری از نقاط جهان مطرح می شود. قرار داده شده. به عنوان مثال، ادعا می شود که در برخی از پروژه ها ابتدا آسمان را با نانوذرات آئروسل تحریک می کنند و سپس از چنگ برای یونیزه کردن جو استفاده می کنند و باعث خشکسالی، سیل، کولاک، طوفان و … می شوند.
به گزارش ایسنا، در حالی که محققان برنامه تحقیقاتی شفق قطبی فعال با فرکانس بالا – HAARP – می گویند که این فناوری توانایی دستکاری آب و هوا را ندارد و هواشناسان و دانشمندان اقلیم می گویند که نمی توان رویدادهای جوی در مقیاس بزرگ را به طور مصنوعی پیش بینی کرد.
وی افزود: HARP از آرایه ای از فرستنده های فرکانس بالا برای انجام آزمایش های مختلف در یونوسفر استفاده می کند. این لایه بالایی جو زمین از ذرات باردار ساخته شده و امواج رادیویی را منعکس می کند. فرستندههای این برنامه از امواج رادیویی برای تحریک موقت ناحیهای از یونوسفر استفاده میکنند و به دانشمندان این امکان را میدهند که پدیدههایی را که معمولاً در طبیعت دیده نمیشوند مطالعه کنند.
زارع با تاکید بر اینکه کولاک و طوفان توسط الگوهای اقلیمی جهانی ایجاد و تغذیه می شود و شرایط جوی خاصی را می طلبد، ادامه داد: این رویدادهای بزرگ جوی نیاز به انرژی فوق العاده زیادی دارد و هیچ راهی وجود ندارد که انسان بتواند در جوی موادی تولید کند و باعث بروز این حوادث شود. اتفاق افتادن. یک شکل محلی از دستکاری آب و هوا به نام “بارورسازی ابرها” ممکن است، با استفاده از هواپیما برای تولید بارش در مقیاس کوچک. هواپیماهای بارور کننده ابرها از شراره های بال و شکمی برای تزریق ابرها با ذرات یدید نقره استفاده می کنند، اما این فرآیند تنها در صورتی کار می کند که ابرهای آسمان دارای رطوبت بالایی باشند.
این استاد پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله با بیان اینکه تلاشهای بارورسازی ابرها تنها میتواند در مقیاس کوچک و در یک منطقه خاص، بارندگی را افزایش دهد، یادآور شد: برنامه تحقیقاتی شفق فعال با فرکانس بالا (HAARP) مهمترین تأسیسات در آلاسکا برای تولید تابش الکترومغناطیسی با فرکانس بسیار پایین (ELF) در یونوسفر ایجاد شده است. این امواج رادیویی در محدوده فرکانسی که هارپ ارسال می کند در تروپوسفر یا استراتوسفر – دو لایه جو که آب و هوای زمین را تولید می کنند – جذب نمی شوند. تروپوسفر پایین ترین لایه جو زمین در تماس مستقیم با سطح زمین و از ارتفاع حدود 6 تا 20 کیلومتری از سطح اقیانوس ها است و بیشتر پدیده های جوی، سیستم ها، همرفت، تلاطم و ابرها در تروپوسفر رخ می دهد. لایه، اگرچه برخی ممکن است به قسمت پایین بروند. استراتوسفر بلافاصله بالای تروپوسفر گسترش می یابد. استراتوسفر بین 20 تا 50 کیلومتر بالاتر از سطح اقیانوس ها قرار دارد.
به گفته وی، لایه مزوسفر از حدود 50 تا 100 کیلومتر است و لایه یونوسفر در بخشی از جو بین 80 تا 600 کیلومتر است که پرتوهای فرابنفش شدید و اشعه ایکس خورشیدی اتم ها و مولکول ها را یونیزه می کند و در نتیجه. ، لایه ای از آن الکترون ایجاد می کند. یونوسفر مهم است زیرا امواج رادیویی مورد استفاده برای ارتباط و ناوبری را منعکس و اصلاح می کند.
این محقق مرکز بین المللی تحقیقات زلزله خاطرنشان کرد: الکترون های موجود در یونوسفر «یونیزه» و دارای بار مثبت هستند و مانند ذرات آزاد رفتار می کنند. یونوسفر از سه بخش اصلی تشکیل شده است که به دلایل تاریخی ناشناخته به عنوان مناطق D، E و F نامگذاری شده است. چگالی الکترون در ناحیه بالایی یا F بالاترین است و ناحیه F هم در روز و هم در شب وجود دارد. در طول روز توسط تابش خورشیدی یونیزه می شود، در طول شب توسط پرتوهای کیهانی پایین ترین لایه، ناحیه D ناپدید می شود و ناحیه E ضعیف می شود.
وی افزود: گرمایش فرکانس بالا در نظر گرفته شده در فناوری HARP دمای الکترون ها را در ناحیه D یونوسفر تغییر می دهد و منجر به رسانایی مدوله شده و جریان متغیر با زمان می شود. فرستنده فرکانس بالای هارپ دارای 3.6 گیگاوات توان تابشی موثر با فرکانس مدوله شده 2.5 هرتز است.
زارع سامانه هارپ را فرستنده رادیویی بزرگی دانست که امواج رادیویی با بارها و جریان های الکتریکی برهمکنش دارند اما برهمکنش قابل توجهی با تروپوسفر ندارند و ادامه داد: اگر طوفان های یونسفری ناشی از خود خورشید بر اقلیم سطحی تأثیر نگذارند، وجود دارد. شانسی وجود ندارد. هیچ راهی وجود ندارد که هارپ بتواند چنین تاثیری بگذارد. فعل و انفعالات الکترومغناطیسی تنها در خلاء نزدیک جو نادر اما دارای بار الکتریکی در ارتفاع حدود 60 تا 80 کیلومتری، که قسمت پایینی یونوسفر است، رخ می دهد.
استاد پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله خاطرنشان کرد: از آنجایی که یونوسفر ذاتاً محیطی متلاطم است که توسط خورشید هم تحریک و هم تجدید می شود، اثرات القای مصنوعی به سرعت از بین می رود. بسته به ارتفاع در یونوسفر، این اثرات القایی مصنوعی دیگر پس از زمان های کمتر از یک ثانیه تا 10 دقیقه قابل تشخیص نیستند. این اثر مانند انداختن یک سنگ در یک جریان سریع است. امواج این صخره در آب سریع گم می شود و کمی جلوتر در پایین دست کاملاً غیرقابل تشخیص است.
وی گفت: برنامه تحقیقاتی شفق قطبی فعال با فرکانس بالا – HARP – پروژه ای از دانشگاه آلاسکا فیربنکس در آمریکا است. تحقیقات انجام شده در HARP عموماً در مجلات علمی معتبر منتشر میشود و فهرست گستردهای از مقالات تحقیقاتی منتشر شده توسط بسیاری از محققان در سراسر جهان، از جمله کتابشناسی در دسترس عموم برای دهه 1990 و پس از آن وجود دارد. این برنامه خواص و رفتار یونوسفر را مطالعه می کند. یونوسفر ناحیه ای است که مرزی بین جو و فضا در فاصله تقریباً 80 تا 645 کیلومتری از سطح زمین تشکیل می دهد. این پروژه امواج رادیویی با فرکانس بالا را به یونوسفر می فرستد. یونوسفر تا حدی امواج را جذب میکند، الکترونهایش را شتاب میدهد و باعث میشود آنها برای مدت کوتاهی به هم بپیوندند. این اثر را می توان در یونوسفر برای دوره های کوتاه مدت، از کمتر از یک ثانیه تا 10 دقیقه تشخیص داد. سپس محققان نحوه تعامل امواج رادیویی با الکترونهای یونوسفر را تجزیه و تحلیل میکنند و به آنها اجازه میدهند پدیدههای طبیعی مانند شفق قطبی یا شفقهای شمالی را مطالعه کنند.
زارع تاکید کرد: هارپ پیش از این نیز موضوع تئوری های توطئه بوده و ادعاهای شبه علمی مبنی بر اینکه می تواند آب و هوا و ذهن مردم را کنترل کند و باعث زلزله در هائیتی در سال 2010 یا ایران در سال 2017 یا ترکیه در سال 2023 شده است، مطرح شده است. اما کانون تمامی این زمین لرزه ها از 10 تا 20 کیلومتری زیر سطح زمین قرار داشت و امکان تحریک کانون زلزله های مذکور با گرم کردن سطح از طریق هارپ وجود نداشت.
وی تصریح کرد: HAARP (برنامه تحقیقاتی شفق فعال با فرکانس بالا) به عنوان یک پروژه مشترک توسط نیروی هوایی و نیروی دریایی آمریکا در سال 1993 ساخته شد و کنترل آن در سال 2015 به دانشگاه آلاسکا فیربنکس (UAF) منتقل شد. ویژگی اصلی سیستم هارپ یک فرستنده با فرکانس بالا است که برای مطالعه یونوسفر، بخشی از جو فوقانی زمین استفاده می شود. تعداد زیادی فرستنده فرکانس بالا در سرتاسر جهان وجود دارد که سیگنال های توان متوسط یا بالا را به داخل یونوسفر هدایت می کنند که برای پخش رادیویی دوربرد و اهداف دیگری مانند نظارت (رادار) و نظارت بر وضعیت یونوسفر استفاده می شود.
زارع افزود: بیشتر پدیده های جوی تجربه شده در سطح زمین در تروپوسفر و استراتوسفر تا ارتفاع حدود 15 کیلومتری رخ می دهد که بسیار کمتر از حداقل ارتفاع یونوسفر است. یونوسفر در نوارهای مختلفی یافت می شود که بسته به عوامل مختلف اندازه آنها متفاوت است. پایین ترین باند از ارتفاع 60-70 کیلومتری شروع می شود و به 500 کیلومتر می رسد. فاصله بسیار زیادی بین هوا (آب و هوای قابل مشاهده) و یونوسفر وجود دارد. ایستگاه فضایی بینالمللی در 400 کیلومتری یونوسفر قرار دارد و مطمئناً در آنجا باران نمیبارد.
وی تاکید کرد: آب و هوای ما در تروپوسفر توسط گرمایش خورشیدی زمین و دریا ایجاد می شود، بنابراین میزان انرژی درگیر در سیستم های گرمایش یونوسفر مانند هارپ بسیار کمتر از انرژی خورشیدی است که سطح زمین را گرم می کند و به یک مقدار محدود می شود. منطقه کوچک برای تأثیرگذاری بر آب و هوا، باید چند پدیده فیزیکی وجود داشته باشد که انرژی را به صورت بسیار غیرخطی به اتمسفر پایین منتقل می کند و آن را به شدت بزرگ می کند.