کیان نوشت: چهلمین جشنواره فیلم کوتاه تهران در پردیس سینمای ایرانمی بار دیگر بحث “تجاری سازی فرهنگ” و بی اعتنایی به مخاطبان هنری واقعی را احیا کرده است. انتخاب مکان در غربی ترین نقطه تهران ، به جای تسهیل حضور علاقه مندان ، به سمبل فاصله یک رویداد فرهنگی مهم از بدن جامعه هنر و رسانه تبدیل شده است.
مخاطبان اصلی جشنواره فیلم کوتاه- دانشجویان سینما ، فیلمسازان مستقل و منتقدین- اکنون برای رسیدن به یک سالن مجبور هستند ساعت ها را در ترافیک یا سیم پیچ حمل و نقل عمومی بگذرانند. برای بسیاری از شرکت کنندگان ، به ویژه زنان در ساعات اواخر شب ، بازگشت از ایرانمال
نه تنها دشوار بلکه یک نگرانی جدی در امنیت است.
با این حال ، انتقاد اصلی به ماهیت انتخاب باز می گردد: به نظر می رسد دبیرخانه جشنواره به جای اینکه نگران دسترسی و سعادت مخاطبان باشد ، به دنبال برآورده کردن حامیان تجاری و تبلیغات ایران بوده است. تجربیات مشابه در سالهای اخیر ثابت کرده است که این انتخاب شکست خورده است ، اما تکرار شد. با این تصمیم نیز به رسانه ها آسیب می رسانند. تقریباً همه آژانس های خبری و روزنامه ها در مرکز تهران واقع شده اند و خبرنگاران را به غربی ترین نقطه شهر می فرستند تا جشنواره را به طور مداوم پوشش دهند به معنای گذراندن وقت و هزینه اضافی است. آنچه خود جشنواره را در معرض “پایین ترین” دوره خود قرار می دهد. هنگامی که خانه این جشنواره توسط سرمایه گذاران تجاری در پردیس Charsu نابود شد ، امیدوار بود که وزارت فرهنگ و هدایت اسلامی یک راه حل جدی برای این خلاء پیدا کند. اما اکنون با جشنواره در ایرانمال ، این سؤال برجسته تر از همیشه است: آیا اولویت بندی سیاستگذاران فرهنگی ، مخاطب و هنرمند مهمتر است؟