نظام سیاسی همچنان می تواند بر اساس بدنه حامیان و بلوغ جامعه مدنی در ایران «نظریه تغییر» داشته باشد که در آن با عذرخواهی صمیمانه از مردم، فشار روانی انباشته آنها را التیام بخشد، هزینه بازگشت اجتماعی معترضان را کاهش دهد و هزینه سیاسی بازگشت آنها را افزایش دهد.