دورانت استدلال می کند که تمدن ها زمانی فرو می ریزند که انعطاف پذیری خود را از دست بدهند، فساد در ساختار قدرت نفوذ می کند و رابطه بین حاکمان و مردم ضعیف می شود. او همچنین می نویسد که افراد اولیه برای نظم اجتماعی به مجموعه ای از باورهای اخلاقی نیاز داشتند که در قالب دین ارائه می شد. این باورها باعث می شد افراد از رفتارهای مخرب دست بردارند و همکاری را بیاموزند.