در واکنش به حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، گلرخسار صفیوا، شاعر نامدار تاجیک، با مردم ایران همدردی کرد و نوشت: در این فاجعه انسانی با ملت شریف و شجاع ایران همدردی عمیق داریم، خاک بنیاد کهن، آریانای بزرگ، از هم پاشیده و هزاران بار گرد هم آمده است. که شاهنامه جدید بشریت است، از درد و رنج و مصیبت آغاز می شود، اما با قلم زمان و دوری، خدای ناکرده خواننده نخواهد داشت.
سبزه های این بهار که از خاک درد برمی خیزند ما را امیدوار می کند که دیگر نه جنگی باشد، نه تجاوزی، نه بیگانگی و نه کشتاری.
وقتی بشر می گوید ایران، اول از همه به یاد بنیان تاریخ بشر می افتد. آریانای بزرگ ایستاده است. ما هم زبانان و هم فرهنگ ها معتقدیم دعای عارفانه و مادرانه و خواهرانه و دخترانه مان مستجاب می شود و آریانا مثل سابق آباد می شود.
به عنوان خواننده ای که شعر فارسی دری تاجیکی را دوست دارد، معتقدم که هیچ مرگی نمی تواند به شالوده فرهنگ ما تا آنجا که به «شاهنامه» و «مثنوی» مربوط می شود آسیب برساند. این روزها هم می گذرد. ایران برای ما و تمام جهان ایران خواهد ماند. روح قربانیان شاد تا ابد در ایران بزرگ زنده باد!
در چنین روزهای فاجعهباری، همه باید از خود بپرسند: ایران چگونه است؟
کبریت مشکی دهر
احساس سوزش دارد.
بر سوختن جهان
خورشید را نگه دارید
از دل آهو
کفتار خوشحال است.
چرا سهراب می میرد؟
چرا گریه کردی؟
مهد شعر و شعر –
ایران چگونه است؟!
در مورد تاریخ جهان بپرسید
از انتشارات زند و اوستا
از حافظ و مولا پرس!
از خود و ما بپرسید
ایران چگونه است؟!
سهراب پدرش را کشت
آغشته به خون خودش
هر توده ای پر از مرده است
«شاهنما» وارد شد
ایران چگونه است؟!
سیاره بابا ایران
جوهره ایران
زندگی در پیکر ایران
صد تکه موبد ایران!!!
ایران چه جوریه؟!!
با نهایت همدردی گلخسار”