استاد امیرهوشنگ جزی زاده از پیشکسوتان نقاشی، طراح فرش و مینیاتوریست برجسته کشور صبح امروز پنجشنبه ۲۷ دی ماه درگذشت.
استاد هوشنگ جزی زاده، پیشکسوت کم نظیر هنرهای سنتی ایران، عمری طولانی را صرف تدریس، پرورش شاگردان و خلق آثار ماندگار کرد. آثار او نه تنها در موزه ها و مجموعه های داخلی و خارجی نگهداری می شود، بلکه نسل های جدیدی از هنرمندان ایرانی نیز از میراث او الهام گرفته اند.
امیرهوشنگ جزی زاده در 18 اردیبهشت 1312 در اصفهان به دنیا آمد. علاقه و استعداد او به هنر از همان دوران کودکی مشهود بود و تحصیلات خود را در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان آغاز کرد. او بعداً با بورس تحصیلی به انگلستان رفت تا مهارت های خود را در طراحی و هنرهای تجسمی تکمیل کند. او پس از بازگشت به ایران، سال ها به تدریس مینیاتور، طراحی فرش و تذهیب پرداخت و نسل های زیادی از هنرمندان امروزی را پرورش داد. او معتقد بود که آموزش هنر تنها انتقال تکنیک نیست، بلکه پرورش ذهن خلاق هنرمند است.
آثار استاد جزی زاده بازتابی از سنت کلاسیک نقاشی ایرانی و در عین حال آمیخته با خلاقیت شخصی و نگاه مدرن است. او معتقد بود که هنر باید پیام، روح و تجربه زیسته را منتقل کند نه اینکه صرفاً از سبک های گذشته تقلید کند. همین نگرش باعث شد که آثار او در ایران و حتی خارج از کشور مورد توجه قرار گیرد و او را به عنوان یکی از چهره های ماندگار هنر نقاشی برجسته کرد.
در مراسم بزرگداشت استاد جزی زاده که چندی پیش در اصفهان برگزار شد، همراه با رونمایی از کتاب نفیس «کمال حسن» شامل گزیده ای از آثار وی، مستند «بهای عشق» که روایتی تصویری از زندگی هنری وی است نیز به نمایش درآمد. این مراسم نشان داد جزی زاده نه تنها هنرمند بزرگی بود، بلکه نماد پیوند هنر، تجربه و عشق به زیبایی بود. هنری که فراتر از زمان و مکان باقی می ماند.
یکی از بزرگترین میراث استاد جزی زاده شاگردان ایشان هستند. او با صبر و تواضع نه تنها به آموزش فنون پرداخت، بلکه روحیه هنر و بینش خلاق را در شاگردان خود پرورش داد. بسیاری از هنرمندان امروز می گویند که استاد آنها را با حس تجربه شخصی و نه صرفاً تقلید از گذشته به درک هنر واداشت.
رضا بدرالسماء، نقاش و مینیاتوریست در گفت وگو با ایسنا، گفت: استاد جزی زاده برای من فقط یک معلم نبود، او نوری بود که مسیر هنر را روشن کرد، او به من آموخت که نگاه به هنر نباید سطحی باشد، بلکه نگاهی است که روح نقاشی را درک می کند، استاد همیشه تاکید می کرد که هنر، هم رنگ است و هم رنگ، هم رنگ است و هم تیغه. بیان تجربیات انسانی
وی افزود: او به ما آموخت که هنر فقط نقاشی نیست، زندگی، رنج، عشق و زیبایی است. معلم می گفت اگر نقاشی شما فقط زیبا باشد اما حرفی برای گفتن نداشته باشد فهمیده نمی شود. هنر باید پیامی داشته باشد، پیام روح هنرمند. این نگاه باعث شد آثار او در دل مخاطب جاری شود.
این نقاش با اشاره به شخصیت این معلم گفت: استاد جزی زاده با فروتنی، صبر و مهربانی کم نظیر خود نه تنها تکنیک را به ما آموخت، بلکه به ما آموخت که چگونه انسان بهتری باشیم، ایشان فرمودند هنر باید گرمای انسانیت را داشته باشد؛ این همان چیزی است که در بسیاری از آثار ایشان می بینید، نوعی ادب در رنگ و سبک، شبیه ادب شاعران بزرگ ایرانی در کلام.
بدرالسماء توضیح داد: او معتقد بود هنر باید آزاد باشد. عاری از تکرار و قضاوت. هنر یعنی با هر خط و رنگی که انتخاب کردید حقیقت خود را بگویید و استاد همان آزادی و عمق را در آثارش نشان داد، از سبک سنتی گرفته تا لحظاتی که رنگ و نقش، معنا و زندگی را با هم ترکیب می کند.
وی درباره میراث استاد تصریح کرد: آنچه استاد را زنده نگه داشته نگاه ایشان به دنیای هنر و معارف است; چیزی که هر هنرجو و هنرمندی که با او کار کرده است با خود به همراه دارد. او نه تنها ارباب دست ها، بلکه استاد قلب و بینش هنری ما نیز بود.