چاه حضرت یوسف در نزدیکی منطقه عمیاد سرزمین جلیل در فلسطین اشغالی قرار دارد. این چاه یک متر ضخامت و چهار متر عمق دارد. بر فراز این فواره گنبد کوچکی قرار دارد و چهار ستون در زیر آن قرار گرفته است. در اطراف چاه و چشمه گورهای بسیار قدیمی و باستانی دیده می شود.
حضرت یوسف (علیه السلام) فرزند حضرت یعقوب (علیه السلام) بود. او کوچکترین پسر خانواده و ده برادر دیگرش بزرگتر از یوسف (ع) بودند. پدر یوسف حضرت یوسف را بسیار دوست داشت و همین محبت پدرانه باعث حسادت سایر برادرانش شد. تصمیم گرفتند از شر حضرت یوسف (ع) خلاص شوند. تصمیم گرفتند یوسف (ع) را بکشند، اما یکی از برادران پیشنهاد کرد که او را در چاه بیندازند.
ماجرای افتادن حضرت یوسف (ع) در چاه در قرآن و در سوره ای به همین نام آمده است. سالها بعد حضرت یوسف (ع) عزیز مصر شد و آوازه او در جهان پیچید. او بعداً دوباره با برادرانش ملاقات کرد و داستان خود را به آنها گفت.
در متون تاریخی و کسانی که به این منطقه سفر کرده اند آمده است که این چاه در ابتدا ده متر عمق داشته است. این چشمه تا قرن نوزدهم دارای آبی بسیار زلال و دلپذیر بود. در سال 1837 میلادی زمین لرزه ای در این منطقه رخ داد و از آن زمان هیچ آبی در آن وجود ندارد. برخی از جهانگردان می گویند تا قرن نوزدهم در کنار این چشمه مسجدی وجود داشته که امروزه اثری از آن نیست. در سال 1189 میلادی صلاح الدین ایوبی از این چشمه گذشت. البته برخی از مورخان معتقدند که محل اصلی چاه حضرت یوسف در سوریه یا بیت المقدس است. البته نظرات مختلف متفاوت است.