بارزترین نقطه قوت فیلم بازی الناز شاکردوست و حسن پورشیرازی بود که توانستند احساسات تماشاگران را درگیر کنند. اگرچه بازی شاکردوست در برخی سکانس ها به ویژه در صحنه های احساسی که عمق بیشتری می طلبد مصنوعی به نظر می رسید، اما این ضعف بیشتر به دلیل فیلمنامه بود تا توانایی بازیگر.
می توان از این فیلم به عنوان یک درام اجتماعی متوسط انتظار داشت که با پایانی خوش و قابل انتظار در بسیاری از فیلم های از این دست همراه بود. فیلمنامه «آرمبخش» در برخی قسمت ها کاملاً هندی و برای مخاطب غیرقابل باور شد. همچنین بسیاری از سکانس های فیلم قبل از نمایش در اکران به راحتی توسط مخاطب حدس زد و به عبارتی استفاده از عنصر غافلگیری در این فیلم یا صفر بود یا نزدیک به صفر.
اما دغدغه تهیه کنندگان این فیلم برای روایت چالش های زندگی یک دختر مجرد در آستانه تجرد که تعداد آنها در کشور رو به افزایش است، می تواند نیاز جدی به فرهنگ سازی در این زمینه را نشان دهد. «آرمبخش» به موازات موضوع اصلی خود اشاره ای کوتاه به شبکه مسائل شغلی معلمی به ویژه بانوان داشت که کافی بود و مخاطب را آزار نمی داد.