به گزارش خبرگرافی، وی به گفته خانواده صبح روز شنبه در آرامش در کنار بستگانش در سن 75 سالگی دار فانی را وداع گفت. علت مرگ اعلام نشده است.
ویلی کولون متولد 28 آوریل 1950 در برانکس جنوبی، نیویورک، پسر مهاجران پورتوریکویی بود و در محیطی درهم آمیخته با مهاجرت لاتین، موسیقی کارائیب و زندگی خیابانی بزرگ شد. او موسیقی را از 12 سالگی با ترومپت شروع کرد، اما خیلی زود ترومبون را ساز اصلی خود کرد. سازی که بعدها به صدای مشخص او و یکی از عناصر کلیدی “صدای نیویورک” در سالسا تبدیل شد.
بیشتر بخوانید: آشکار شد؛ اسطوره موسیقی خودکشی نکرد، او به قتل رسید
کولون در سن 16 سالگی اولین آلبوم خود را با عنوان “El Malo” منتشر کرد و همکاری تاریخی او با خواننده فقید هکتور لاوو آغاز شد. دوتایی که سالسا را از محافل محلی در دهه 60 و 70 به صحنه جهانی آورد. موسیقی او ترکیبی جسورانه از جاز، مامبو، چاچاچا و ریتم های بومی پورتوریکویی بود، در حالی که به طور همزمان تجربه مهاجران لاتین تبار در ایالات متحده را روایت می کرد.
در دهه 70، کالن با معرفی Ruben Bloods به عنوان خواننده گروه خود، مسیر جدیدی را برای سالسا باز کرد. مسیری که به «سالسا فکری» معروف شد. آلبوم «سیمبارا» حاصل این همکاری با فروش بیش از سه میلیون نسخه به یکی از تأثیرگذارترین آثار تاریخ این سبک تبدیل شد و مضامین اجتماعی و سیاسی را در کانون توجه قرار داد.
حرفه کالن شامل بیش از 40 آلبوم، فروش حدود 30 میلیون نسخه در سراسر جهان، 15 گواهی طلا، پنج پلاتین و 10 نامزدی جایزه گرمی است. او در سال 2004 جایزه یک عمر دستاورد گرمی آکادمی لاتین را دریافت کرد. علاوه بر موسیقی، کالن یک چهره فعال در حوزه اجتماعی بود و از نهادهای مرتبط با حقوق مهاجران و سلامت جامعه لاتین تبار حمایت می کرد.
ویلی کالن با ترومبون خود پلی بین دریای کارائیب و نیویورک ساخت و نشان داد که موسیقی می تواند هم صدا باشد و هم هویت. میراث او، فراتر از نتها و آلبومها، در حافظه فرهنگی نسلها باقی خواهد ماند.