تجربه سخت ورود به کاخ رسانه
برخلاف انتظار، ورود روزنامه نگاران و منتقدان در روز اول به طور غیرمنتظره ای کند بود. تاخیر چند ساعته برخی از اصحاب رسانه و مهمانان در مبادی ورودی برای دریافت کارت شناسایی، ناهماهنگی هایی را نشان داد که شایسته مهم ترین رویداد فرهنگی کشور نیست. این در حالی است که پیشبینی مکانیسمهای دیجیتال و تسریع احراز هویت میتوانست از اتلاف وقت ارزشمند خبرنگاران در ساعات حساس گزارش جلوگیری کند.
ابهام در ضوابط تخصیص غرفه ها و امکانات
توزیع فضا و غرفه در مرکز رسانه ای جشنواره از دیگر محورهای بحث امسال است. به نظر می رسد الگوی مشخصی برای اولویت بندی رسانه ها بر اساس میزان مخاطب و تاثیرگذاری وجود نداشت. در حالی که برخی رسانه های شناخته شده و شناخته شده برای احقاق حق خود در کریدورهای تصمیم گیری مانده اند، حضور پررنگ برخی مجموعه های کمتر شناخته شده این شبهه را ایجاد کرده است که شاید معیارهای سلیقه ای از معیارهای حرفه ای فراتر رفته است.
ضرورت نگاه حمایتی به جای نگاه اقتصادی
در بحث های حاشیه ای روز اول برخی مدیران رسانه از تغییر رویکرد ستاد ساماندهی در تعامل با رسانه های اصلی گلایه کردند. شنیده ها حاکی از آن است که در برخی موارد داشتن حداقل امکانات برای پوشش خبری با پیش نیازهای اقتصادی و حمایت های مالی گره خورده است. از جشنواره فجر به عنوان یک نهاد ملی انتظار می رود اصحاب رسانه را به چشم بازوان فرهنگی ببیند و تقویت حضور آنها را نه به عنوان یک رسالت درآمدزا، بلکه سرمایه گذاری برای ارتقای کیفی جشنواره بداند.
عزت رسانه در گرو میزبانی مناسب است
با توجه به فشرده بودن کار خبری در ایام جشنواره، تامین ملزومات رفاهی و تشریفاتی متناسب با حضور طولانی مدت خبرنگاران کمترین انتظار را از تیم اجرایی دارد. نادیده گرفتن این نیازهای اولیه و تحمیل هزینه های اضافی به خبرنگارانی که تمام تلاش خود را برای پوشش اخبار سینما می کنند، می تواند انگیزه های حرفه ای را تحت الشعاع قرار دهد.
جشنواره فجر ویترین فرهنگ ایران زمین است و ستاد برگزاری و دبیر جشنواره در راس آن مسئولیت سنگینی در پاسداری از این ویترین دارند. امید است در روزهای آتی با بررسی برخی رویکردهای گزینشی و بهبود فرآیندهای اجرایی، شاهد بازگشت آرامش و احترام متقابل به فضای رسانه ای جشنواره باشیم تا تمرکز اصلی به قاب جادویی سینما بازگردد.