به گزارش فوریت، مرور خبر ما را به آتش سوزی پتروشیمی مارون می رساند. این حادثه یک آتش سوزی جزئی بود، اما به گفته تهیه کننده فیلم گیس، در آن زمان روی امیرکبیر و پتروشیمی جم تاثیر گذاشت. یک قطعه باید وارد می شد که یک سال طول کشید، اما تعدادی از دانشمندان تصمیم به بازسازی پتروشیمی گرفتند، موضوعی که دستان کارگران و عاملان اصلی آتش سوزی را فاش کرد.
این خرابکاری اساس فیلم Gees به کارگردانی محسن جسور است. اما جسور با وجود اینکه معتقد است چون در فیلمت دروغ نگفتی، ممیزی شامل حال او نمی شود، اما جسور قهرمانی را در سایه یک معضل اجتماعی و سیاسی در قالب اعتراض مردمی نشان می دهد که شاید برای برخی خوشایند نباشد.
این قهرمان در ابتدای فیلم در چند سکانس حضور دارد و پس از تلاش برای اطفای حریق جان خود را از دست می دهد، اما فیلمنامه به جای اینکه به عنوان شهید معرفی شود، طی نامه ای به دست خانواده اش می رسد که به دلیل اعتراضاتی که در سفر وزیر به پتروشیمی داشت به حالت تعلیق درآمد.
تماشاگران اضطراب و فقر را درک کردند
فیلم محسن جسور با اینکه در گره گشایی ضعیف است، پژوهش خوبی پشت سر خود دارد. در روایت داستان باورپذیر است و در عین حال قهرمان را معرفی می کند اما رنگ سفید مطلق به آنها نمی دهد.
قهرمانان داستان شخصیت های جسوری هستند که جاهایی فریب خورده اند و جاهایی اشتباه کرده اند اما گناهی که عمدی نباشد در ذهن مخاطب بخشیده می شود.
این فیلم توانسته اضطرابی را که در زندگی کارگران پتروشیمی و حتی مهندسان و مدیریت آن حاکم است به مخاطب منتقل کند. درد بی پولی و عرق روی پیشانی کارگر را نشان دهید و دلیل اصلی اعتراض را بیان کنید. نقطه شروع و پایان داستان با تعیین تکلیف شخصیت ها به خوبی ترسیم می شود، اما برخی رفتارها نیز قابل قبول نیست. از اینکه شخصیت های زن داستان در بندرماهشهر بیش از حد بچه تهرانی هستند تا اینکه هیچ کدام از مدیران پتروشیمی بومی نیستند. بازیگران گاهی رفتارهایی دارند که پاسخی برای آن به مخاطب ارائه نمی کنند. نرگس با بازی الهه حصاری لیست خرید 6 ماهه را می خواهد اما عجیب است که متوجه تخلفات نمی شود. اعمال کودکانه و عصبانیت همیشگی این شخصیت مدام سرگرم کننده است. خرید پتروشیمی با آن عظمت بدون فیلتر و به سادگی انجام می شود و به نظر می رسد حتی یک کارمند هم فرصت تخلف دارد و درست زمانی که سمیر شیر اصلی را می بندد و همه خوشحال می شوند که انفجار تمام شده است، با انفجار جان می دهد.
جسور می توانست ویرایش های بهتری در داستان خود ایجاد کند و این موضوع مهم را با دقت بیشتری بیان کند.
چهره قابل قبول امنیت اقتصادی ناشناخته
در شرایطی که یک مهندس پتروشیمی مجرد بازسازی خود را در بن بست می بیند، در شرایطی که دست های پشت پرده در حال فساد و دستکاری قطعات پتروشیمی است، نیروی انتظامی با بازی حامد بهداد ابتدا با چهره ای به ظاهر یکنواخت و متعصب و در نهایت قاطع و غیر متعارف وارد میدان می شود.
حامد بهداد در این فیلم نقش کوتاهی دارد، اما به اقتضای شخصیت سینمایی که همیشه در بازی هایش دیده می شود، قاطع است و از هیچکس، حتی مقامات بلندپایه تعارف نمی کند.
در واقع این شخصیت است که متوجه پاکی برخی افراد و تخلفات برخی دیگر می شود. جسور توانست در فیلم خود تصویری از عملکرد نیروهای امنیتی اقتصادی ارائه دهد. مانند دستی نامرئی که حق را به حق می دهد، پایان این فیلم همان چیزی است که هر کارگر زحمتکشی می خواهد.
مرجان با بازی بهنوش طباطبایی، کارمند واردکننده قطعات معیوب به پتروشیمی، دیگر چهره این فیلم نیست که اجرای زنده و چشمگیرش دیده نمی شود. معلوم نیست چرا او به جرم خود اعتراف می کند و درست زمانی که فکر می کنیم از دست پلیس فرار کرده است، خودش برمی گردد. چنین سرنوشتی یکی از کاستی های فیلم جسورانه در شخصیت سازی است. انتظار می رود کارگردان ردپای فرار تعدادی از متخلفان را در ذهن مخاطب به جای بگذارد. زیرا در غیر این صورت مخاطب آن را منطبق با واقعیت نخواهد دید.
و در پایان باید بپرسید که آیا فیلم Geis ارزش بیش از یک بار دیدن را دارد؟ شاید اکثر بینندگان یک بار با اطمینان بگویند، اما نیازی به تکرار نیست.