بصیر نصیبی قبل از تأسیس نهضت سینمای آزاد ایران در 11 مهر 1348 مدیر داخلی مجله نگین بود و پیش از آن در فیلم های کوتاه برادرش نصیب نصیبی دستیار کارگردان بود و حتی قبل از آن یکی از همراهان و شاگردان پسر عمویش دکتر هوشنگ کاووسی از حضور مستمر در پشت صحنه فیلم تا جلسات مستمر او در پشت صحنه فیلم بود. باشگاه سینه ایران حتی می توانید فراتر از این هم بروید. در سالهای نوجوانی در مدرسه بدر با همراهی ایرج تدری انجمن ادبی تشکیل داده بود.
این تجربیات علاوه بر تجربه ساخت دو فیلم کوتاه ناتمام با دوربین 16 میلی متری، او را به سرعت متوجه موانع فراوان استفاده از تجهیزات حرفه ای برای ساخت فیلم کرد. تجهیزاتی که در انحصار سازمان های دولتی و استودیوهای تجاری بود. در نتیجه وقتی در اولین نشست سینمای آزاد پیشنهاد استفاده از دوربینهای 8 میلیمتری را که تا آن زمان در ایران بهجز فیلمبرداری از گردشهای خانوادگی هیچ کاربردی نداشت، برای ساخت فیلمهای آماتوری به او داد، به خوبی به جایگاه و اهمیت ابزار در کار هنری پی برد و چگونه از محدودیتهای ابزار فراتر رفت و به تجربه، تفکر و نیروی جوان و کار تیمی تکیه کرد.
به گزارش سینماسینما، سینما آزاد در ده سال فعالیت خود از یک گروه کوچک به یک جریان فراگیر تبدیل شده است. با بیش از 300 فیلمساز، 20 دفتر در سراسر ایران، 1000 فیلم کوتاه و ده ها جشنواره ملی و بین المللی. بصیر نصیبی اما مدیر خلاقی است و مانند هر مدیر خلاق دیگری به فراتر رفتن از مرزها و گسترش بسترهای پرورش جوانان مستعد می اندیشد.
از این رو در سال 1353 پیشنهاد تاسیس فدراسیون جهانی سوپر 8 را داد و با کمک چند فیلمساز خارجی آن را به اجرا گذاشت. وقوع انقلاب نه تنها دهمین جشنواره بین المللی سینمای آزاد را متوقف می کند، بلکه پایان ده ساله سینمای آزاد را نیز رقم می زند.
پس از مهاجرت در سال 1362، دهمین جشنواره بین المللی سینمای آزاد را در زاربورکن آلمان برگزار کرد. در سال 1364 انجمن تدان را تأسیس کرد و اندکی بعد مدیریت آن را به نسرین بهجو سپرد تا در سال 1369 سینمای آزاد در تبعید را با هدف تأسیس مرکز تحقیقات سینما تأسیس کند.