در شرایط کنونی که رسانه ملی بیشترین بار اطلاع رسانی و تغذیه مخاطب را از لحاظ خبری به دوش می کشد، طبیعی است که بسترهای شبکه های تلویزیونی خانگی برای سایر ابعاد کارکرد رسانه پا به میدان بگذارند. اگرچه در روزهای ابتدایی جنگ با بی تحرکی سکوها مواجه بودیم اما در نهایت شرایط تغییر کرد و شبکه نمایش خانگی نیز با نمایش های ویژه وارد گود شد.
در این بین همه تریبون ها با سریال جدیدی که سهم فیلمو بود، وارد بحث سرگرمی مخاطبان شدند، سریال مخوف به تهیه کنندگی حامد عنگا و کارگردانی احسان سجادی حسینی. در حالی که قرار بود این سریال جمعه ها ساعت 8 صبح منتشر شود، قسمت دوم اجازه اکران پیدا نکرد و توقیف شد.
در شرایط جنگی کنونی سریال امنیتی علیه رژیم صهیونیستی از سکوها پخش می شود، اتفاق مبارکی است اما تصرف آن توسط ساترا توجیه منطقی و درستی ندارد. اینکه چرا در چنین شرایطی سریالی با مضمونی مفرح و لقمه ای ملایم زیر تیغ سانسور قرار می گیرد و پس از پخش یک قسمت به سادگی توقیف می شود، موضوعی است که مدیران ساترا و افرادی که کار را توقیف کرده اند باید خیلی شفاف در مورد آن توضیح دهند.
سریال بدنام شاهکار به حساب نمی آید، اما سریال خوش ساختی است که قسمت اولش هم در داستانش موفق بود و نمی دانیم در دل این اثر چه بود که به نظر می رسد فقط چشم چند نفر را به خود جلب کرده است و همین افراد هم جلوی پخش سریال ایستادند.
موضوع دیگری که در این زمینه قابل تامل است، ورود دستگاه قضایی به ماجرای توقیف سریال منحوس است. این اولین بار است که قوه قضائیه به عنوان بازوی اجرایی سترا عمل می کند و سریال یا برنامه ای را از شبکه نمایش خانگی توقیف می کند. در حالی که شأن ارگانی مانند قوه قضائیه بسیار بالاتر از ورود به بستر اینترنتی برای پخش سریال و جلوگیری از انتشار آن است. در حالی که سازوکار اجرایی صحیحی برای ساترا در قانون تعریف نشده است، اما بارها شاهد رفتار غیرصنفی این سازمان بوده ایم که در چنین مواقعی برای مصادره آثار نمایشی و سرگرمی دست به دامان قوه قضائیه شده و فضای فرهنگی و هنری را مسدود می کند.
اینکه در این روزهای قطع اینترنت جهانی، مخاطب ایرانی به راحتی می تواند از بسترهای داخلی استفاده کند، وضعیتی است که نباید به راحتی و از سر لجبازی آن را از دست بدهیم. در چنین شرایطی، اگر مخاطب از پخش آثار داخلی ناامید شود، به راحتی کنترل تلویزیون را به دست می گیرد و به شبکه های ماهواره ای روی می آورد، جایی که هم اخبار منفی و هم نگران کننده از وضعیت جنگی کشورمان به وفور یافت می شود و هم مستندها و درام های زیادی وجود دارد که بعید به نظر می رسد مدیران ساترا دوست داشته باشند آن ها را تماشا کنند!
اینکه اینگونه ممنوعیت ها باعث مهاجرت مخاطبان به شبکه های ماهواره ای می شود، اتفاقی است که در دهه های گذشته تجربه کرده ایم که تلویزیون با سانسور، حذف چهره های مطرح و سایر رفتارهای غیرحرفه ای، مخاطبان خود را به شبکه های ماهواره ای دشمن می سپارد و اکنون دوباره شاهد همین روند هستیم و از آنجایی که ساترا نیز به نوعی گروه پخش است، شاهد انتقال مجدد مدیران شبکه ها از سازمان به ماهواره هستیم. حیف، کاش مدیران فرهنگی کمی به فکر تیم خودشان باشند!